Większość plantacji Rooibos znajduje się RPA i krajach ościennych. Jej wyróżnikiem jest niemal całkowity brak teiny co czyni z niej znakomity wybór dla osób unikających wszelkich substancji podnoszących ciśnienie lub po prostu pobudzających. Rooibos jest też bardzo bogata w potas i magnez. Są to pierwiastki o szerokim spektrum działania. Dla układu nerwowego są elementem uspokajającym, który pomaga przy zaburzeniach snu i nadciśnieniu. Żelazo, potas i wapń również zawarte w herbacie pomagają z kolei na wszelkie problemy ze strony układu pokarmowego jak niestrawność, wzdęcia czy refluks żołądka. Bardzo często poleca się ją też osobom przeziębionym i cierpiącym na grypę ze względu na wysoką zawartość witaminy C.

Podstawową metodą zaparzania jest zwykłe jej zalanie wrzątkiem w czajniczku i odczekanie kilku minut. Rooibos świetnie znosi wysokie temperatury więc jeśli mamy taką możliwość i odpowiednią motywację to możemy czajniczek w trakcie parzenia wstawić do rozgrzanego piekarnika. Da to bardziej wyrazisty napar. Herbatę można też przygotować w wersji mrożonej zalewając 3 łyżki stołowe suszu litrem wody, zaparzając i studząc napój a następnie pod dodaniu do niej dużej łyżki miodu i soku z połowy cytryny, wstawić do lodówki. Pić po odpowiednim schłodzeniu.

Herbata ta bardzo ceniona jest ze względu na dużą zawartość meteiny dochodzącą nawet do 2%. Jest to substancja bardzo podobna do teiny i kofeiny, która nie drażni jednak żołądka i nie powoduje skurczu naczyń krwionośnych jak powyższe. Doskonale jednak pobudza i zwłaszcza przy regularnym piciu zdecydowanie poprawia kondycję.

Yerba mate przygotowywana jest z liści ostrokrzewu peruwiańskiego. Roślina ta owiana jest legendą, która mówi, że jest to dar od bogów. Miał ją otrzymać skromny chłop, który uratował przed rozszarpaniem przez jaguara boginię chmur i księżyca, która postanowiła pospacerować po ziemi. „Krzew przyjaźni”, jak często określa się roślinę, miał być podziękowaniem za jego heroizm. Od tego czasu jest to napój głęboko wryty w kulturę Brazylii, Argentyny i Paragwaju a od momentu rozpoczęcia eksploracji kontynentu przez Europejczyków, zaczyna także zdobywać coraz większą popularność u nas.

Prawidłowe parzenie Yerba Mate to prawdziwy rytuał. Przygotowujemy ją w cala bessie – naczyniu wykonanym z tykwy. Wypełniamy je suszem do wysokości od ¼ do ¾ naczynia i zalewamy wodą o temperaturze około 75 stopni Celsjusza. Wyższa zniszczy smak i właściwości zdrowotne. Gotowy napar można pić używając bom billi – metalowej lub bambusowej rurki zakończonej sitkiem. Jeden susz można wykorzystywać cały dzień.

Herbata ta bardzo ceniona jest ze względu na dużą zawartość meteiny dochodzącą nawet do 2%. Jest to substancja bardzo podobna do teiny i kofeiny, która nie drażni jednak żołądka i nie powoduje skurczu naczyń krwionośnych jak powyższe. Doskonale jednak pobudza i zwłaszcza przy regularnym piciu zdecydowanie poprawia kondycję.

Yerba mate przygotowywana jest z liści ostrokrzewu peruwiańskiego. Roślina ta owiana jest legendą, która mówi, że jest to dar od bogów. Miał ją otrzymać skromny chłop, który uratował przed rozszarpaniem przez jaguara boginię chmur i księżyca, która postanowiła pospacerować po ziemi. „Krzew przyjaźni”, jak często określa się roślinę, miał być podziękowaniem za jego heroizm. Od tego czasu jest to napój głęboko wryty w kulturę Brazylii, Argentyny i Paragwaju a od momentu rozpoczęcia eksploracji kontynentu przez Europejczyków, zaczyna także zdobywać coraz większą popularność u nas.

Prawidłowe parzenie Yerba Mate to prawdziwy rytuał. Przygotowujemy ją w cala bessie – naczyniu wykonanym z tykwy. Wypełniamy je suszem do wysokości od ¼ do ¾ naczynia i zalewamy wodą o temperaturze około 75 stopni Celsjusza. Wyższa zniszczy smak i właściwości zdrowotne. Gotowy napar można pić używając bom billi – metalowej lub bambusowej rurki zakończonej sitkiem. Jeden susz można wykorzystywać cały dzień.

Herbata ta bardzo ceniona jest ze względu na dużą zawartość meteiny dochodzącą nawet do 2%. Jest to substancja bardzo podobna do teiny i kofeiny, która nie drażni jednak żołądka i nie powoduje skurczu naczyń krwionośnych jak powyższe. Doskonale jednak pobudza i zwłaszcza przy regularnym piciu zdecydowanie poprawia kondycję.

Yerba mate przygotowywana jest z liści ostrokrzewu peruwiańskiego. Roślina ta owiana jest legendą, która mówi, że jest to dar od bogów. Miał ją otrzymać skromny chłop, który uratował przed rozszarpaniem przez jaguara boginię chmur i księżyca, która postanowiła pospacerować po ziemi. „Krzew przyjaźni”, jak często określa się roślinę, miał być podziękowaniem za jego heroizm. Od tego czasu jest to napój głęboko wryty w kulturę Brazylii, Argentyny i Paragwaju a od momentu rozpoczęcia eksploracji kontynentu przez Europejczyków, zaczyna także zdobywać coraz większą popularność u nas.

Prawidłowe parzenie Yerba Mate to prawdziwy rytuał. Przygotowujemy ją w cala bessie – naczyniu wykonanym z tykwy. Wypełniamy je suszem do wysokości od ¼ do ¾ naczynia i zalewamy wodą o temperaturze około 75 stopni Celsjusza. Wyższa zniszczy smak i właściwości zdrowotne. Gotowy napar można pić używając bom billi – metalowej lub bambusowej rurki zakończonej sitkiem. Jeden susz można wykorzystywać cały dzień.

Bez ekstrawagancji herbatę można parzyć zalewając co najmniej kopiatą łyżeczkę suszu na pól litra napoju wodą o temperaturze 75 stopni Celsjusza. Parzymy około 5 minut ale nie za długo gdyż może to zaszkodzić guaranie.

Herbata ta bardzo ceniona jest ze względu na dużą zawartość meteiny dochodzącą nawet do 2%. Jest to substancja bardzo podobna do teiny i kofeiny, która nie drażni jednak żołądka i nie powoduje skurczu naczyń krwionośnych jak powyższe. Doskonale jednak pobudza i zwłaszcza przy regularnym piciu zdecydowanie poprawia kondycję.

Yerba mate przygotowywana jest z liści ostrokrzewu peruwiańskiego. Roślina ta owiana jest legendą, która mówi, że jest to dar od bogów. Miał ją otrzymać skromny chłop, który uratował przed rozszarpaniem przez jaguara boginię chmur i księżyca, która postanowiła pospacerować po ziemi. „Krzew przyjaźni”, jak często określa się roślinę, miał być podziękowaniem za jego heroizm. Od tego czasu jest to napój głęboko wryty w kulturę Brazylii, Argentyny i Paragwaju a od momentu rozpoczęcia eksploracji kontynentu przez Europejczyków, zaczyna także zdobywać coraz większą popularność u nas.

Prawidłowe parzenie Yerba Mate to prawdziwy rytuał. Przygotowujemy ją w cala bessie – naczyniu wykonanym z tykwy. Wypełniamy je suszem do wysokości od ¼ do ¾ naczynia i zalewamy wodą o temperaturze około 75 stopni Celsjusza. Wyższa zniszczy smak i właściwości zdrowotne. Gotowy napar można pić używając bom billi – metalowej lub bambusowej rurki zakończonej sitkiem. Jeden susz można wykorzystywać cały dzień.

Bez ekstrawagancji herbatę można parzyć zalewając co najmniej kopiatą łyżeczkę suszu na pól litra napoju wodą o temperaturze 75 stopni Celsjusza. Parzymy około 5 minut. Dłuższy czas może poprawić walory smakowe dodatków.

Obecnie przeżywa ona swoją drugą młodość gdyż przed około 15 lat temu naukowcy postanowili dokładnie przebadać jej rzekome właściwości prozdrowotne. Okazało się, że ma ona potężne działanie stymulujące i regulujące nasz układ odpornościowy, co z kolei przeciwdziała znakomicie nowotworom. Nie do przecenienia jest także jej wpływ na choroby cywilizacyjne takie jak nadciśnienie czy cukrzyca.

Właściwości lecznicze kory Lapacho to przede wszystkim zwalczanie wolnych rodników odpowiedzialnych za przyspieszanie procesu starzenia i rozwój nowotworów. Duże ilości żelaza, wapnia, miedzi i witamin ogólnie poprawiają stan organizmu, pomagają normować ciśnienie krwi, wzmacniają układ odpornościowy i regulują trawienie. W naparze nie ma za to ani teiny ani kofeiny.

Wykorzystywana do produkcji suszu kora zdejmowana jest z tropikalnych drzew Lapache Tecome rosnących w Ameryce Południowej. Szacuje się, że te drzewa mogą żyć nawet 700 lat. Najstarsza z obecnie rosnących pamiętają pewnie czasy Inków, kiedy to zwyczaj picia herbaty z kory tego drzewa na pewno już istniał. Napój nazywano wtedy darem bogów i wykorzystywano niemal na wszystko.

Zaparzanie jest bardzo nietypowe. Pierwsza z sugerowanych metod polega na gotowaniu 1-2 łyżeczek na filiżankę gotowego napoju pod przykryciem przez około 20 minut. Wywar przygotowany w ten sposób będzie mocny i intensywny. Druga metoda da nam wywar delikatniejszy: 4 łyżeczki suszu powinno gotować się w litrze wody przez około 5 minut. Po przestygnięciu podajemy.

Wywar z kory Lapacho można pić i na zimno i na ciepło.

Właściwości lecznicze kory Lapacho to przede wszystkim zwalczanie wolnych rodników odpowiedzialnych za przyspieszanie procesu starzenia i rozwój nowotworów. Duże ilości żelaza, wapnia, miedzi i witamin ogólnie poprawiają stan organizmu, pomagają normować ciśnienie krwi, wzmacniają układ odpornościowy i regulują trawienie. W naparze nie ma za to ani teiny ani kofeiny.

Wykorzystywana do produkcji suszu kora zdejmowana jest z tropikalnych drzew Lapache Tecome rosnących w Ameryce Południowej. Szacuje się, że te drzewa mogą żyć nawet 700 lat. Najstarsza z obecnie rosnących pamiętają pewnie czasy Inków, kiedy to zwyczaj picia herbaty z kory tego drzewa na pewno już istniał. Napój nazywano wtedy darem bogów i wykorzystywano niemal na wszystko.

Zaparzanie jest bardzo nietypowe. Pierwsza z sugerowanych metod polega na gotowaniu 1-2 łyżeczek na filiżankę gotowego napoju pod przykryciem przez około 20 minut. Wywar przygotowany w ten sposób będzie mocny i intensywny. Druga metoda da nam wywar delikatniejszy: 4 łyżeczki suszu powinno gotować się w litrze wody przez około 5 minut. Po przestygnięciu podajemy.

Wywar z kory Lapacho można pić i na zimno i na ciepło.

Napój przygotowywany z tego krzewu od XIX wieku traktowany był jako lekarstwo w dużej mierze uniwersalne. Nie należy spodziewać się po nim cudów ale pomaga na bardzo wiele różnych dolegliwości. Najlepiej radzi sobie z infekcjami górnych dróg oddechowych łagodząc przede wszystkim podrażnienia błon śluzowych. Podawana była także dzieciom dla pobudzenia ich apetytu. Bogactwo przeciwutleniaczy działa znakomicie na obniżenie poziomu cukru i cholesterolu a także zmniejszenie nadciśnienia tętniczego. Właściwości przeciwskurczowe pomagają przy bólach brzucha. Bogactwo witamin i mikroelementów pomaga ponadto układowi odpornościowemu w radzeniu sobie z wirusami i grzybami.

Honey Bush w smaku jest bardzo przyjemna – orzeźwiająca, owocowa i lekko miodowa. Napar z niej przygotowany ma interesujący żółtawo czerwony kolor. Proces zaparzania polega na zalaniu dwóch czubatych łyżek suszu litrem wody i gotowaniu wywaru przez 20 minut na małym ogniu. Do smaku można dosłodzić lub dodać mleka.

Rooibos, ten mało znany w naszym kraju gatunek herbaty, produkowany jest z liści czerwono krzewu afrykańskiego. Większość plantacji znajduje się RPA i krajach ościennych. Jej wyróżnikiem jest niemal całkowity brak teiny co czyni z niej znakomity wybór dla osób unikających wszelkich substancji podnoszących ciśnienie lub po prostu pobudzających. Rooibos jest też bardzo bogata w potas i magnez. Są to pierwiastki o szerokim spektrum działania. Dla układu nerwowego są elementem uspokajającym, który pomaga przy zaburzeniach snu i nadciśnieniu. Żelazo, potas i wapń również zawarte w herbacie pomagają z kolei na wszelkie problemy ze strony układu pokarmowego jak niestrawność, wzdęcia czy refluks żołądka. Bardzo często poleca się ją też osobom przeziębionym i cierpiącym na grypę ze względu na wysoką zawartość witaminy C.

Napój przygotowujemy zalewając łyżkę suszu na szklankę gotowego naparu lekko ostudzonym wrzątkiem i parzymy przez 10 minut przed podaniem.